الکس نورث

الکس نورث، جنایی‌نویسی انگلیسی است که در لیدز انگلستان متولد شد و اکنون با همسر و پسرش در آنجا زندگی می‌کند. نویسندگانی که با نام مستعار می‌نویسند، در طول تاریخ ادبیات کم نیستند. انگار می‌خواهند وهم داستان‌های‌شان را به واسطه ناشناخته بودن خودشان بیشتر و بیشتر کنند. نویسندگانی که با اذهانی خلاق و نشانه‌هایی روشن از جنون، داستان‌هایی عموما ماجراجویانه و تریلرهایی روان‌شناختی خلق کردند، پر از رازهایی که بسیاریشان پس از گذر سالیان سربه‌مهر مانده‌اند. ادبیات آمریکا چندین نویسنده مهم و بزرگ با نام مستعار داشته که حالا نورث با اولین کتابش خود را در کنار آنها جای داده است. رمان «نجواگر» که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، روایتی چندلایه از چند نسل است با پدر و پسری که در پی یافتن قاتلی زنجیره ای، در چرخ‌دنده‌های تاریخ، زمان و مکان و حقیقت گریزان ماجرا در شهری کوچک ولی رازآلود گیر کرده‌اند. هم‌زمانی عشق، جدایی، اندوه، امید و ناامیدی نهفته در تاروپود این رمان، تعلیقی را موجب شده که از یک قصه به ظاهر پلیسی، داستانی خواندنی ساخته که در میان ژانرهای مختلف در حرکت است. کتاب «نجواگر» و نویسنده مرموزش، حامل رازهایی هستند که خواننده‌اش را رها نمی‌کنند و به همین دلیل همچنان در صدر بهترین‌های این سال‌ها از گودریدز تا نیویورک تایمز و ساندی تایمز قرار دارد. «نجواگر» با ترجمه میلاد بابانژاد و الهه مرادی به تازگی از سوی انتشارات «نون» در ایران چاپ شده است. آنچه در ادامه می‌خوانید گفت‌وگویی است با الکس نورث درباره این رمان، فاصله میان تصورات ذهنی و واقعیات و دست آخر وحشت از ناشناخته‌ها. ایده اولیه‌ای که به کتاب «نجواگر» تبدیل شد چه بود؟ می‌خواستم درباره پدرها و پسرها بنویسم. مخصوصاً می‌خواستم از پدری بنویسم که زنش مرده است و برای برقراری ارتباط با پسر داغدارش تلاش می‌کند. اما می‌دانستم که می‌خواهم این کتاب رمانی جنایی با عناصری وحشتناک باشد، و به همین دلیل مدت‌ها طرفدار انجمن‌ها و موضوعاتی بودم که می‌توانید آنها را در اینترنت پیدا کنید؛ جایی که مردم چیزهای ترسناکی را که بچه‌های کوچک از آنها حرف می‌زنند، فهرست می‌کنند.